Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

Σχετικά με τον προϋπολογισμό 2013 - δημόσιο χρέος

Σήμερα ψηφίζεται ο προϋπολογισμός 2013. Εδώ υπάρχει ένα προσχέδιο (είναι πιο προσιτό στο μάτι) και εδώ είναι ο προϋπολογισμός 2013 όπως κατατίθεται στη Βουλή προς ψήφιση (είναι 160 σελίδες, και μπορεί να σας απασχολήσει για αρκετό καιρό στην τουαλέτα).

Περιλαμβάνει αρχικά τις οικονομικές εξελίξεις και προοπτικές, και λέει πως η παγκόσμια κρίση έπεσε στα κεφάλια μας σαν το σφυρί του Θωρ, και πως δύσκολα θα πρέπει να περιμένουμε κάτι καλό άμεσα, έτσι για να μας υπενθυμίσει το κλίμα στο οποίο βρισκόμαστε. Δε λέω πλέον "για να μας βάλει στο κλίμα" γιατί ακόμα και οι πιο βραδύστροφοι, κάτι έχουν αρχίσει να ψυλλιάζονται.

Περνάει στο επόμενο κεφάλαιο της δημοσιονομικής πολιτικής και ενσωματώνει όλα αυτά που ψηφίστηκαν στο μνημόνιο 3 γιατί άλλωστε εκεί πάνω πατάει το τι θα εισπράξουμε και τι θα ξοδέψουμε τη χρονιά που έρχεται (το πιθανότερο δηλαδή είναι ότι θα έρθει, παρ' όλες τις δυσοίωνες προβλέψεις, και σε πείσμα μάλιστα των Μάγια για τις 21/12/2012).

Το τρίτο κεφάλαιο είναι αυτός καθ' αυτός ο προϋπολογισμός, δηλαδή τι θα φάμε, τι θα πιούμε και τι θα αρπάξει ο κώλος μας (κυρίως το τελευταίο).

Για κάποιο διεστραμμένο λόγο, διαβάζοντας το προσχέδιο, αυτό που τράβηξε την προσοχή μου και διάβασα στη συνέχεια στον προϋπολογισμό είναι το τέταρτο κεφάλαιο που αφορά στο δημόσιο χρέος. Η γενικότερη ιδέα που δημιουργείται σε όλους εμάς τους κοινούς θνητούς που δε σκαμπάζουμε και πολύ από οικονομικά είναι ότι η καθημερινότητα μας συνεχώς δυσκολεύει με τα μέτρα που παίρνονται, υποτίθεται για να βγούμε από τη κρίση του χρέους και να επιστρέψουμε στην ανάπτυξη, παρ' όλ' αυτά, το χρέος μεγαλώνει. Βέβαια δεν αποτελεί και παράδοξο αν σκεφτεί κανείς ότι όλα αυτά γίνονται για να μειώσουμε το έλλειμμα, πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα μπαίνουμε μέσα πολύ, θα μπαίνουμε μέσα λίγο. Όμως από τη στιγμή που έτσι κι αλλιώς μπαίνουμε μέσα, συμπερασματικά το χρέος μόνο να αυξάνεται μπορεί.

Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2012

Τι λέει το Μνημόνιο (3)

Μ' αυτά και μ' αυτά, φτάσαμε και στο ΤΡΙΤΟ μνημόνιο.

Αυτά εδώ τα παλικάρια έχουν κάνει μια σοβαρή δουλειά στη μετάφρασή του, και μπορείτε να κατεβάσετε ολόκληρο το κείμενο και στην Ελληνική έκδοση και στην Αγγλική.

Όπως και στα προηγούμενα, υπάρχουν αρκετά τεχνικά πράγματα μέσα, αλλά ας πούμε με ένα ελαφρύ διάβασμα, δεν μπορεί να αγνοήσει τα βασικά σημεία τα οποία παραθέτω παρακάτω. Το βασικό αποτέλεσμα είναι ότι μπορεί να λειτουργήσει και σαν τσελεμεντές, γιατί μας μαθαίνει και συνταγές. Στο σημερινό μάθημα θα μάθουμε "πως θα κάνουμε το σκατό μας παξιμάδι".



Σχετικά με τις ιδιωτικοποιήσεις

Πριν την εκταμίευση, η κυβέρνηση πρέπει:

- Να μεταβιβάσει την πλήρη και άμεση κυριότητα της Εγνατίας Οδού, και των περιφερειακών λιμανιών της Ελευσίνας, Λαυρίου, Ηγουμενίτσας, Αλεξανδρούπολης, Βόλου, Καβάλας, Κέρκυρας, Πάτρας, Ηρακλείου και Ραφήνας. (πάρε πάρε πάρε, τσάμπα είναι)
- Να εξαλείψει τα νομικά εμπόδια για την πώληση των περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου.
- Να δημιουργήσει κανονιστικό πλαίσιο για τα αεροδρόμια, τη Λοταρία, τα λιμάνια και τις εταιρίες νερού. (αεροδρόμια, λιμάνια, νερό, ρεύμα… βρε τι μου θυμίζει…)
- Να λύσει τα προβλήματα της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και να τη μεταφέρει στο ΤΑΙΠΕΔ (Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας Δημοσίου) προς πώληση. (Μόνο που «αξιοποίηση» ρε ηλίθιοι, δε σημαίνει ξεπούλημα)
- Να μεταβιβάσει όλα τα εμπορικά βιώσιμα περιουσιακά στοιχεία στο ΤΑΙΠΕΔ.