Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

"28 Οκτωβρίου", όπως λέμε ΟΧΙ

Ίσως καμία μέρα του χρόνου, δεν θα μπορούσε περισσότερο με την τρέχουσα κατάσταση να μας δείξει το ειρωνικό της πρόσωπο, απ' ότι η 28η Οκτωβρίου.

Μέσα σε ένα κλίμα περιφάνειας, και τιμής, για όλους αυτούς που στο 2ο παγκόσμιο πόλεμο πολέμησαν αντί να πέσουν στα τέσσερα και να περιμένουν, για την απόφαση της Ελλάδας να πει ΟΧΙ στη Γερμανία, υπάρχει μία αγανάκτηση για το ΝΑΙ που λέει σήμερα η Ελλάδα στη Γερμανία σε έναν πόλεμο σύγχρονο, χωρίς όπλα, αθέατο, άρα πιο ύπουλο, που ήδη έχει αποτέλεσμα.

Βλέπεις λοιπόν, ως επακόλουθο, παρελάσεις που δεν γίνονται, ματαίωση της προγραμματισμένης εμφάνισης πολιτικών σε παρελάσεις, την αποστροφή των νέων που παρελάζουν, χωρίς φόβο, προς τους ανίκανους πολιτικούς, επεισόδια μεταξύ του κόσμου και της αστυνομίας η οποία δείχνει να κάνει καλά τη δουλειά της ως εκτελεστικό όργανο, πλην όμως αποκομμένη από την πραγματικότητα και από το λαό που ως πρωταρχικό ρόλο έχει να προστατεύει.

Σε κάθε μέρος που έγινε παρέλαση υπήρξαν τέτοια περιστατικά.

Λάρισα (η γνωστή πλέον φωτογραφία):

 

Κοζάνη όπου ένα παλικάρι σε αναπηρικό καροτσάκι, στρέφει το κεφάλι του μακριά από τα πρόσωπα των "επισήμων" (τρομάρα τους...):


Κερατσίνι, με τα παιδιά να γυρίζουν τελείως την πλάτη τους προς την εξέδρα:


Το θέμα μου δεν είναι το αν οι πολιτικοί που δέχονται μία τέτοια αντιμετώπιση, νιώθουν άσχημα ή όχι. Για την ακρίβεια, προσωπικά, δεν μπορώ να βγάλω συμπέρασμα, αν αυτό αποτελεί κάποιο πλήγμα, αν απλώς γελάνε με τις δικές μας αντιδράσεις, ή αν όλο αυτό τους εξυπηρετεί, τραβώντας την προσοχή μας από κάτι άλλο.

Ούτε το θέμα μου είναι που πλέον δεν θα ξαναδούμε παρέλαση όπως πολλοί, που δεν είναι τόσο νέοι, την θυμόμαστε με πλήρη μεγαλοπρέπεια και περιφάνεια, όπου όλος ο κόσμος ήταν πίχτρα στους δρόμους και χειροκροτούσε για ώρες, και που όλες οι ένοπλες δυνάμεις ήταν στο δρόμο και στον αέρα (πριν σκεφτούν να κόψουν κάποιες εμφανίσεις λόγω κόστους).

Το θέμα μου είναι που όταν περάσουν αρκετά χρόνια σε αυτή τη νέα μας ζωή που πρόσφατα ξεκίνησε και που αφενός εμείς δεν το έχουμε καταλάβει ακόμα, αφετέρου δεν μας έχει δείξει ακόμα όλες της τις διαστάσεις, δεν θα μπορούμε να θυμηθούμε πότε η εθνική αυτή εορτή, μετατράπηκε από επέτειο του ΟΧΙ σε μνημόσυνο του ΝΑΙ.

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

Apple και σκατά

Σήμερα, μου ήρθε ένα e-mail που έλεγε για το Steve Jobs, και ο κακομοίρης που πέθανε, και πως κλαίει όλο το internet και όλος ο κόσμος γενικά, και είχε και κάτι εικόνες του στυλ:
Λοιπόν, ο Steve Jobs πέθανε...

...

ΣΤ' ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΑΣ!!!

Γιατί;

Γιατί εξίσου στ' αρχίδια μας είναι που πέθαναν αυτοί
κι αυτοί
κι αυτοί
κι αυτοί
κι αυτοί

και μια και ο Steve Jobs δεν ήταν ο Γκάντι, αλλά απλώς ένας πλούσιος επιχειρηματίας, ότι δεν μας αγγίζει άμεσα, είναι στη φύση μας να το αγνοούμε και να το γράφουμε στα παπάρια μας.

Γι' αυτό το λόγο είναι μάλλον ασύμβατος ο θρήνος όλου του κόσμου με την πραγματικότητα, λες και δεν πρόκειται να ξαναφτιαχτεί πλέον iphone.

Στο κάτω κάτω, το iphone σας, και το ipod σας, και το ipad σας και το iskata, δεν τα έφτιαχνε ο Steve. Κάτι ανήλικα, μεταξύ άλλων, στην Κίνα και στην Ταϊβάν και στη Σιγκαπούρη και στις Φιλιππίνες και στη Μαλαισία και στην Ταϊλάνδη τα φτάχνουν...

Εντάξει τώρα;

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Ναυτεργάτες και σκουπίδια

Όχι, όπως και σε παλαιότερο άρθρο, τα δύο μέρη του τίτλου δεν έχουν σχέση μεταξύ τους. Απλώς, για το ένα άκουσα σήμερα στην τηλεόραση (τι θέλω κι εγώ πρωί πρωί και την ανοίγω;) και το άλλο το βίωσα κατεβάζοντας τα σκουπίδια.

Για το πρώτο, αυτό που μου έκανε εντύπωση, ήταν ότι αυτοί οι αστείοι τύποι του Π.Α.ΜΕ. είναι ότι τους κάτσει κάθε φορά. Για παράδειγμα, αυτή τη βδομάδα ας πούμε, μας νοιάζουν οι ναυτεργάτες. Στον πούτσο μας τους έχουμε γραμμένους τους αγρότες που βλέπουν τη σοδειά, και μαζί το εισόδημα τους για κάποιους μήνες, να σαπίζει. Γιατί πως να το κάνουμε, τώρα οι ναυτεργάτες έχουν δίκιο. Εντάξει, και οι παραγωγοί έχουν δίκιο. Αλλά πιο πολύ δίκιο έχουν οι ναυτεργάτες. Την άλλη εβδομάδα, βλέπουμε!

Και πάμε τώρα στα 
Εντάξει, δε λέω, ωραία ήταν που τα είχαμε στα πόδια μας, αλλά καιρός ήταν να τα ξεφορτωθούμε. Τα πήραμε καλά μυρωδιά. Ήταν βέβαια στη μέση τα εξίσου δίκαια αιτήματα εκείνων των εργατών, οι οποίοι δεν δούλευαν γιατί σε κάτι ήθελαν να αντισταθούν, αλλά δεν είχαν και επίσημα απεργία, οπότε πληρώνονταν κανονικά (αναρωτιέμαι αν μπορώ να το κάνω κι εγώ αυτό...), και γενικά όλοι έχουν δίκιο, αλλά εγώ ο μαλάκας είμαι που την πληρώνω. Τέλος πάντων, δεν ήταν αυτό το θέμα.

Βλέπω σήμερα από το μπαλκόνι τους τυπάδες και μαζεύουν, λέω ωραία, θα κατεβάσω τους 2 τόνους που έχω στο μπαλκόνι (γιατί δεν ήμουν από τους γύφτους που όλες αυτές τις μέρες συνέβαλαν στο να κοντράρεται ο σωρός έξω από το σπίτι μου με το Έβερεστ, αλλά και αυτό πάλι είναι άλλο κεφάλαιο), και κατεβάζω τα σκουπίδια, και τις σακούλες με την ανακύκλωση.

Φτάνω κάτω, με βλέπει ο τυπάς, μου κάνει νόημα "ρίχτα ρίχτα στο απορριματοφόρο", κάνω εγώ μια έτσι, πάνε μέσα, όλα ωραία και καλά. Λέω "αυτά;", μου λέει "ρίχτα ρίχτα", λέω είναι ανακύκλωση και ψάχνω με το μάτι έναν

Λέει, ρε ρίχτα μέσα, του λέω μα είναι ανακύκλωση, να τα ρίξω στον μπλε κάδο;

Μέσα στα 3 msec που διερεύνησα το βλέμμα του, είδα το συλλογισμό "ωχ, μαλάκας ψυχάκιας με την ανακύκλωση, που να πιάσεις κουβέντα πρωί πρωί, και να του πεις ότι όλα στον ίδιο κουβά πάνε" και μου είπε "ναι ναι βάλτα εκεί".

Το προφανές συμπέρασμα μάλλον είναι ότι να κι αν τα ρίχνεις στο μπλε κάδο, να κι αν δεν τα ρίχνεις. Όλα στον ίδιο κουβά πάνε.

Καλημέρα.

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

Ο συνδικαλισμός πέθανε. Ζήτω ο συνδικαλισμός!

Σήμερα δεν θα βρίσω.

Έτσι για αλλαγή.

Αν καταφέρω να φτάσω σε ένα λογικό συμπέρασμα σχετικά με τους άεργους υπέρμαχους των δικών μου (;) εργασιακών δικαιωμάτων που πολεμούν σε μία μάχη που περνάει από τον καναπέ και την τσέπη τους.

Ζήτημα 1ον: Πως γίνεται κάποιος που γίνεται συνδικαλιστής για να παλέψει για τους εργαζόμενους να σταματήσει να δουλεύει και να καταλήξουμε τελικά στην κατάσταση "γιατί, αυτός δούλεψε και ποτέ του για να καταλάβει τις εργασιακές μας ανάγκες;"...


Ο κάθε παπάρας που συνδικαλίζεται, εμένα μου φαίνεται ότι ψάχνει ευκαιρία για να σταματήσει να δουλεύει και να συνεχίσει να πληρώνεται. Κανένας τέτοιος θα φρόντισε να υπάρχει αυτό το δικαίωμα αποχής του συνδικαλιστή από την εργασία. Έχει διάβασμα βέβαια, δε λέω... Με την είσοδο στο συνδικαλισμό, παίρνεις κι ένα εγχειρίδιο εκπαίδευσης στην ξύλινη γλώσσα και τη μπουρδολογία, και πρέπει να το μάθεις φαρσί. 

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

Αυτό που θέλουν οι άντρες

Ήρθε η στιγμή να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα.

Όχι μεταξύ ανδρών. Εμείς οι άντρες το ξέρουμε. Είτε συνειδητά είτε υποσυνείδητα.

Το θέμα είναι να καταλάβουν οι γυναίκες επιτέλους, τι είναι αυτό που θέλουν οι άντρες.

Κι όχι να μας τα πρήζουν κάποιες γιατί που πήγαν τα καλά παιδιά, και άλλες με το "ψάχνω κάποιον που να ξέρει τι θέλει" λες και αυτή είναι μία φράση που δηλώνει ωριμότητα, ή άλλες με το που είναι τα παιδιά για να ανοίξεις σπίτι κλπ κλπ και όλες αυτές οι παπάρες.

Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΑΝΤΑ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΘΕΛΕΙ!

Είτε είναι εργένης, είτε παντρεμένος, είτε μαλάκας, είτε μικρός, είτε μεγάλος, είτε συνετό παιδί, είτε τσογλάνι, όλοι έχουν κοινό παρονομαστή.

Το θέμα είναι να το καταλάβετε κι εσείς:

Ο άντρας πάντα, ΠΑΝΤΑ, θέλει 2 πράγματα:

1. Να γαμάει.
2. Να μην του σπάνε τ' αρχίδια.

Μόλις εξασφαλίσει αυτά τελείωσε. Είναι άρχοντας.

Όχι, δεν θέλει να "παντρευτεί και να κάνει οικογένεια", ούτε να "γυρνάει από δω κι από κει", ούτε να "βρει μία καλή κοπέλα", ούτε να "τα βρει με τον εαυτό του και να αποφασίσει τι θέλει", ούτε τίποτα.

Θέλει να γαμάει και να μην του σπάνε τ' αρχίδια. Αυτό.
Να γαμάει και να μην του σπάνε τ'αρχίδια.
Γαμάει - μην του σπάνε τ'αρχίδια.
Γαμάει - αρχίδια. 2 πράγματα. Αυτό.

Όλες του οι πράξεις κινούνται γύρω από αυτό τον άξονα. Άντρας που να διαφωνεί σε αυτό δεν υπάρχει. Αυτό κάτι πρέπει να λέει.

Εντάξει;

Το ξεκαθαρίσαμε τώρα;

Εντάξει!

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2011

Λεφτά υπάρχουν


Τόσα κι άλλα τόσα κι άλλα τόσα ψέματα από τον κάθε κακομοίρη εκεί μέσα που μας φτύνει μες τα μούτρα κι εμείς κοιτάμε δεξιά αριστερά για να δούμε από που βρέχει.

Κι έχεις τον ένα χοντρό να σου λέει ο κακομοίρης ότι δεν έχει να πληρώσει τη ΔΕΗ (αυτός που θέλεις 6-7 τετράφυλλα για να συμπληρώσει ένα Ε9) και έχεις και τον άλλο χοντρό που από τη μία όταν τον κολλάς στον τοίχο λέει ότι επειδή η ερώτηση έχει κοινοβουλευτικό τόνο, θα την απαντήσει όταν την ακούσει στη Βουλή, κι από την άλλη ότι όταν συζητάει στο Ecofin μιλάει από την πλευρά του συνταξιούχου και του μισθωτού.

Που την ξέρεις ρε τομάρι την πλευρά του συνταξιούχου και του μισθωτού;

Και ποιο από τα υπόλοιπα τομάρια θα σου την κάνει την ερώτηση μέσα στη Βουλή για να την απαντήσεις κιόλας;

Μέχρι που θα πηγαίνουν οι προκλήσεις; Τι άλλο σκοπεύετε να κάνετε;

Γιατί το μόνο που βλέπω κάθε μήνα είναι να χάνω λεφτά, και γιατί να φτάσω στο σημείο ώστε το μόνο που να με κρατάει είναι το να λέω ότι "τουλάχιστον έχω ακόμα δουλειά";

Πού κολλάει ρε καραγκιόζη η μείωση της δαπάνης του κράτους με τη μείωση των μισθών του ιδιωτικού τομέα; Άμα γουστάρει ο ιδιώτης εμένα να με πληρώνει τόσο, εσένα τι σε κόφτει; Έχεις ΣΚΑΤΑ στο καύκαλό σου και είναι τόσο δύσκολο να καταλάβεις ότι αν μου κόψεις το μισθό, τον οποίο έτσι κι αλλιώς ΔΕΝ πληρώνεις εσύ, αφενός μειώνεις τις ασφαλιστικές εισφορές που μου κλέβεις, κι αφετέρου αφού με αφήνεις με λιγότερα, θα σταματήσω να ξοδεύω άρα πάλι τ' αρχίδια μου θα πάρεις από λιγότερους φόρους και λιγότερο ΦΠΑ;

Γιατί δεν μας είπες από την αρχή το τελείωμα της φράσης;

"Λεφτά υπάρχουν! Τα δικά σας, κι εγώ θα σας τα πάρω όλα!"