Εν μέσω 2ου παγκοσμίου πολέμου, και ενώ η Ελλάδα διανύει όχι μόνο τα δεινά του πολέμου αλλά και το λιμό του '41-42, έρχεται κάτι ανήκουστο μέχρι τότε. Η Γερμανία και η Ιταλία, τον Απρίλιο του 1942 ενημερώνει την Ελλάδα ότι θα χορηγήσει στον κατακτητή, άτοκο δάνειο.
Μπορεί το διεθνές πολεμικό δίκαιο να προβλέπει ότι η κατακτημένη χώρα πρέπει να πληρώνει έξοδα κατοχής στον κατακτητή, όμως στο πρακτικό του δανείου, διαχωρίζεται και αναφέρεται το πρώτο 1,5 δις δραχμές το μήνα ως έξοδα κατοχής, και το υπερβαίνον ποσό ως δάνειο. Όταν λοιπόν έφτασαν να παίρνουν 30 φορές παραπάνω κατά μέσο όρο το μήνα, το ποσό που καλούνταν να δώσει η λιμοκτονημένη Ελλάδα ήταν όχι μόνο παράλογο αλλά και ανέφικτο.
Για να μη μπερδευόμαστε, όταν λέμε έξοδα κατοχής, εννοούμε ότι πλήρωνε η Ελλάδα τα έξοδα παραμονής των Γερμανών εκεί, υποτίθεται βάσει του δικαίου, προς αποφυγή των λεηλασιών οι οποίες ουσιαστικά έγιναν έτσι κι αλλιώς με την κατάσχεση των πάντων. Και όχι μόνο τα έξοδα παραμονής τελικά, όπως αναφέρεται παρακάτω.
