Παπαδήμος κρυφτούλι

996...
997...
998...

999...

1000...

φτου και βγαίνω!

Έρχομαι, κι έτσι και σας βρω, θα σας πάρω ΟΛΑ τα λεφτά!

Διαμαντοπούλου, δώσε μας το παράδειγμα!

Πάμε να δούμε το βίντεο...

Η κυρία λοιπόν βουλευτής του Ελληνικού κοινοβουλίου, θήχτηκε... και λέει "δεν μπορώ να καταλάβω, και ζητώ να ανακαλέσει, από τον εισηγητή του ΚΚΕ, τη μεγαλοπρεπή δήλωση ότι ο νόμος αυτός δεν θα εφαρμοστεί".

Τι δεν κατάλαβες κυρά μου; Σε τι γλώσσα θέλεις να σου το πουν; Εννοούν, ότι Ο ΝΟΜΟΣ ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΙ!

Τι ακριβώς σε πείραξε; Α! κάτσε κάτσε, μας εξηγείς:

"Είμαι μέλος του κοινοβουλίου (μεγάλη επιτυχία... τονώνει την αξιοπιστία σου αυτό, δεν το συζητώ) και δεν υπάρχει καμία αποδοχή στο ότι δεν θα εφαρμοστούν οι νόμοι".

Δηλαδή, εσύ και η σκατοπαρέα σου, τους νόμους τους εφαρμόζετε... Και γιατί ρε αλήτες δεν είσαστε όλοι στη φυλακή τότε;

Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά

Είναι ο τσολιάς μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς;

Είναι ώρα να γίνει;

Το σώμα των επίλεκτων;

Οι φύλακες του μνημείου του αγνώστου στρατιώτη και του προεδρικού μεγάρου, και μαζί με αυτούς και η ιστορία που έχτισαν και κουβαλούν μαζί τους από το 1868;

Ένα μονοπάτι σταθερό και σίγουρο όσο αυτό που χαράσουν καθημερινά στο πεζοδρόμιο της Βασιλίσσης Σοφίας με τα τσαρούχια τους και από το οποίο ποτέ δεν παρεκλίνουν;

Ένα από τα πολιτιστικά κριτήρια που θέτει η Ουνέσκο για το χαρακτηρισμό της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς είναι "μια διακριτή θέση ή τόπος που να φέρει μια εξαιρετική μαρτηρία, ζώντα ή εξαφανισμένου πολιτισμού".

Το ερώτημα είναι αν θεωρούμε τον πολιτισμό μας "ζώντα ή εξαφανισμένο". Ή μήπως υπό εξαφάνιση;

Η εικόνα του δακρυσμένου τσολιά έχει κάνει παλαιότερα το γύρο του κόσμου.

Άλλη αφορμή, ίδιο στίγμα.

Είναι από αυτά που βλέπει γύρω του ή τα δακρυγόνα; Μικρή σημασία.

Συμβολίζει μια πραγματικότητα που δεν μπορείς να μην τη δεις.

Αυτός, παραμένει στο πόστο του, εστιασμένος χωρίς αμφιβολίες στην αποστολή του, σύμβολο της δικής μας αγανάκτησης.

Οι άλλοι, οι μέσα, αντίθετοι, αντίπαλοι, κοντόφθαλμοι, εγωιστές, επίορκοι, ανάξιοι...

Αγανακτισμένοι... με ποιον;

Η απάντηση δείχνει προφανής, όμως υπάρχει κι άλλη διάσταση.

Προφανώς υπάρχει η αγανάκτηση με

το μνημόνιο,

την τρόικα,

τα μέτρα,

τις μειώσεις μισθών,

συντάξεων,

την αύξηση της φορολογίας,

την ακρίβεια,

την εξαθλίωση,

τη φοροδιαφυγή,

τη διαφθορά του πολιτικού συστήματος,

την ατιμωρησία των πολιτικών, τους νόμους και τα παραθυράκια που οι ίδιοι περνάνε για να καλύπτουν τους κώλους τους,

την κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος χωρίς να ξέρουμε τελικά "που πήγαν τα λεφτά",

την ανικανότητα του κράτους να μαζέψει τα χρήματα που του οφείλονται,

την ανικανότητα να αξιοποιήσει την περιουσία που μπορεί να αποφέρει έσοδα,

την κατά βούληση καταστρατήγηση του συντάγματος,

τα προκλητικά προνόμια των βουλευτών τη στιγμή το επίπεδο διαβίωσης του υπόλοιπου κόσμου συνεχώς πέφτει,

την αυθαίρετη δίχως λογική ξένη παρεμβατικότητα στις εσωτερικές υποθέσεις,

το ότι δεν έχει πληρώσει κανείς για όλα αυτά αλλά μόνιμα είναι ο απλός πολίτης που καλείται να επιβαρυνθεί τις όποιες κάθε φορά συνέπειες,

και άπειρα άλλα που τρώμε στη μάπα πάααρα πολλά χρόνια τώρα...

Αλλά εκεί θέλω να καταλήξω... Αυτά, δεν είναι καινούργια...

Κάποιος λέει ψέματα...

Η υπόληψη της πολιτικής σκηνής στην Ελλάδα έχει εμφανώς αμαυριστεί σήμερα από συμπεριφορές που περισσότερο εκθέτουν πρόσωπα και καταστάσεις, παρά εμπνέουν σιγουριά κι εμπιστοσύνη για το μέλλον αυτού του τόπου.

Όπα, πολύ εκλεπτυσμένα αρχίσαμε... Τι σκεφτόμουν για να το πω αυτό;... Τι σκεφτόμουν;

...

Α, ναι! Η πολιτική και οι πολιτικοί είναι ΣΚΑΤΑ!

Ναι, τώρα ακούγεται καλύτερα.

Ρε είστε σοβαροί; Ρε για κουνήστε λίγο το κεφάλι σας μπας και ξεκολλήσει η φλάντζα... Έχετε δει πως συμπεριφέρεστε στη βουλή μέσα; Στο Ελληνικό Κοινοβούλιο;

Δηλαδή είναι να βαράμε καμπάνες...